Arduino, płytka łącząca świat elektroniki z komputerami, którą bawiłem się w zeszłym roku, od pewnego czasu zbierała kurz w kącie. Chodził mi co prawda po głowie pewien pomysł, ale jakoś ciężko było mi się zebrać za jego realizację. Do czasu. Przyszedł styczniowy długi weekend (pierwszy w tym roku) i postanowiłem: buduję robota. Powstała całkiem fajna maszynka. Daje się sterować z komórki, a ponadto posiada kamerę, dzięki której wyświetla eksplorowane miejsca. Z czego się to ustrojstwo składa?

2 komórki z Androidem – klient, sterownik

W szafce, niedaleko Arduino, kurzyła się również stara komórka z Androidem: HTC Magic. Na codzień używam Motoroli Defy, również z Androidem. Postanowiłem wykorzystać oba urządzenia. Nowsza Motorola spełnia rolę klienta do obsługi robota. Wyświetla mi ona obraz z kamerki HTC i pozwala na sterowanie (do przodu, do tyłu, obrót w lewo i w prawo). Starszy HTC odbiera komendy i przesyła je (po kablu) do Arduino, które jest podłączone do silników.

Połączenie między komórkami leci po wi-fi, komunikacja odbywa się za pomocą dwóch programów: RobotController i RobotServer. HTC Magic podłączony jest do Arduino szeregowo, wg. przepisu z tej strony. Ostatecznie wymagane jest podłączenie dwóch kabli za pośrednictwem jednego scalaka (74LS04), wartego 80 groszy Pewnym problemem może być zdobycie wtyczki ExtUSB – ja kupiłem na Allegro zaawansowane urządzenie o nazwie HTC YC A100, po czym urżnąłem wtyczkę. Podobno można też wykorzystać tę od oryginalnych słuchawek HTC. Należy wykorzystać kabel żółty (TX0, u mnie nr 9, inaczej niż w opisie) i czerwony (nr 7, uziemienie). Jeśli są dwa żółte i dwa czerwone, to bierzemy te, które nie siedzą w metalowej folii. Po wykonaniu kabla, można przesyłać komendy do Arduino za pomocą Androidowego urządzenia /dev/ttyMSM2 (prędkość 9600). Aha – na Androida trzeba wgrać alternatywny soft, polecam CyanogenMod.

Konsola sterowania robotem

Osoby niezainteresowane programowanie tę sekcję mogą z czystym sumieniem pominąć

RobotServer spełnia rolę prostego przekaźnika – wszystko, co dostanie na port UDP 9999 kieruje do /dev/ttyMSM2. Tam z kolei czeka już sterownik Arduino, który przyjmuje komendy ASCII postaci APPVVV (ustaw wartość PWM pinu PP na VVV, np. A05255) i DPPS (ustaw cyfrową wartość pinu PP na S, gdzie S to 1 lub 0). W ten sposób można ustawić stan dowolnego pinu za pośrednictwem sieci. Logika związana ze sterowaniem odbywa się po stronie klienta – to on musi wiedzieć, że aby np. obrócić się w lewo, lewa gąsienica musi jechać do tyłu, a prawa do przodu. Odpowiada za to klasa Robot. Klasa ta pozwala również na bardziej subtelne sterowanie gąsienicami dzięki funkcji move(double x, double y). Oba parametry przyjmują wartości -1 do 1, pierwszy odpowiada za ruch do przodu i do tyłu, a drugi za obroty. Tak więc np. move(0.7, 0.1) sprawi, że robot będzie jechał do przodu, lekko skręcając w prawo.

Oprócz tego RobotServer nasłuchuje na porcie UDP 9998 na wiadomość register i jeśli ją otrzyma, to na port UDP 9990 nadawcy wysyłany jest ciąg JPG-ów z kamerki. Można to przerwać, wysyłając komunikat unregister.

Podwozie i napęd

Robot musi się jakoś poruszać. Potrzebne są co najmniej dwa silniki (jeden z lewej, drugi z prawej strony) i jakieś podwozie, do którego silniki będą przymocowane. Postanowiłem iść na łatwiznę i kupić gotowe podwozie, korzystając z oferty sklepu Trobot. Kupiłem eleganckie, żółte podwozie z dwiema gąsienicami. Do podwozia dodawany jest pojemnik na baterie (bagatela, 6 paluszków AA), więc problem zasilania mamy również z głowy.

Sterowanie silnikami

Silnikami powinna oczywiście sterował płytka Arduino, jednak posiada ona jedynie zestaw wyjść cyfrowych, nieprzystosowanych do obsługi silników elektrycznych. Potrzeba więc kolejnego modułu, który na podstawie sygnałów pochodzących z Arduino będzie dostarczać silnikom odpowiednie napięcie. Popularny moduł nazywa się motor shield i był to niestety kolejny wydatek (na szczęście już ostatni). Motor shield nakłada się bezpośrednio na płytkę z Arduino, która w ten sposób wzbogaca się o 4 eleganckie zaciski do kabli silników (i 2 zaciski do kabli zasilania). Motor shield konfiguruje się za pomocą zworek, wszystko jest opisane na wiki. Zasilanie podłączyłem do wejść Arduino Vin i Ground.

Diodka

Jako wisienkę na torcie umieściłem na nim 3-kolorową diodę LED, którą również można zaświecić zdalnie. Podłączyłem ją do PIN-ów 9, 10 i 11.

I gotowe

Po zmontowaniu wszystkiego razem, za pomocą odpowiedniej ilości gumek recepturek, robot działa. Można nim jeździć, omijać przeszkody (gąsienice radzą sobie całkiem nieźle) i obserwować teren. Pracę podzieliłem na kilka etapów: 1) robot jeździ, 2) daje się sterować zdalnie z komputera, 3) daje się sterować zdalnie z drugiej komórki, 4) przesyła obraz. W sumie poszło gładko, a zakończenie każdego etapu dawało motywację do rozpoczęcia kolejnego Całość zajęła 3 dni. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak dobrze się bawiłem

Wszystkie powstałe sterowniki wrzuciłem na swojego githuba. Nie daję na nie żadnej gwarancji, u mnie mniej-więcej działają, więc może przydadzą się komuś jeszcze.

Firma Aero2 (spółka dość luźno powiązana z Plusem i Polsatem) i Urząd Komunikacji Elektronicznej wyszły z dość ciekawą inicjatywą udostępnienia darmowego Internetu dla wszystkich chętnych. W praktyce wygląda to tak, że otrzymujemy kartę SIM, którą można wsadzić do telefonu lub modemu GSM i za jej pomocą łączyć się z siecią. Aby uzyskać taką kartę, należy wydrukować wniosek ze strony Aero2, wysłać go na adres spółki, opłacić koszty przesyłki i opłaty manipulacyjne (darmowy Internet kosztuje więc razem 27 zł) i czekać… Ja wniosek wysłałem na początku listopada, a kartę dostałem wczoraj. Mieszkańcy stolicy mają trochę łatwiej, bo mogą kartę odebrać na miejscu, w jednym z 3 salonów Sferii.

Odebrałem więc kartę, włożyłem ją do portugalskiego modemu, no i cóż – działa. Wspomniana prędkość nie jest może zbyt wielka, ale do sprawdzenia poczty i przeczytania nowych wpisów na blogach wystarczy. Może się też sprawdzić w sytuacji awaryjnej, lub jako dodatkowa karta np. do netbooka lub tabletu. Akcja ma trwać jeszcze 3 lata, liczone od dziś (22 grudnia).

Przekrój

Przed kupnem iPada czytywałem głównie Przekrój, podobały mi się dość długie artykuły i cyniczny ton przebijający ze stron krakowskiego tygodnika. Jedną z pierwszych zainstalowanych aplikacji był więc Przekrój w wersji elektronicznej. Po uruchomieniu programu pokazuje się teksturowany sześcian (!), na którego ścianach widnieją napisy: Przekrój, Serial Film, Raczkowski i inni, Twój Przekrój, itd. Kliknięcie w nazwę tygodnika otwiera stronę z nowymi artykułami, podzielonymi wg. działów – wygląda to całkiem nieźle, znacznie lepiej niż na stronie WWW (choć układ jest podobny). Dostęp do treści artykułów jest płatny – płaci się za tydzień (0,79 euro) lub za rok (24,99 euro). Lista artykułów nie jest dokładnym odzwierciedleniem najnowszego numeru – przykładowo, jeśli nowy Przekrój jest dostępny w poniedziałek, to czasem już np. w środę pojawiają się pojedyncze artykuły z kolejnego numeru.

Ogromną wadą aplikacji jest brak możliwości usunięcia ściągniętych danych. Ponieważ do pamięci podręcznej trafiają nie tylko artykuły i zdjęcia, ale też filmy, aplikacja szybko się rozrasta i już po chwili potrafi zająć nawet 800 MB. Po kliknięciu w „Na skróty – W kiosku” można dostać się do listy numerów i ściągnąć dowolny z nich, ale:

a) również tutaj nie wiadomo, jak usunąć pobrany numer,
b) sam proces ściągania jest awaryjny, brakuje paska postępu i możliwości wznowienia pobierania.

Te wady niestety zdyskwalifikowały Przekrój w moim prywatnym rankingu e-czasopism.

Polityka

Miejsce Przekroju zajęła natomiast Polityka. Tutaj jest nieco prościej – wchodzimy w aplikację, wyświetla się lista numerów i możemy kupić dowolny z nich – koszt takiej operacji to 0,79 euro. Sam magazyn wygląda na iPadzie bardzo ładnie, czytać można w pionie i w poziomie, układ strony i zdjęcia automatycznie się dostosowują. W każdym numerze 5 artykułów dostępnych jest w wersji audio – super sprawa, zwłaszcza do samochodu. Po usunięciu zakupionego numeru można go ponownie ściągnąć za darmo.

Nowe wydanie Polityki pojawia się we wtorki, około 17, więc można się z nim zapoznać wcześniej (i taniej) niż w przypadku wersji papierowej.

Newsweek

Podobnie, jak ma to miejsce w przypadku Polityki, tutaj również możemy kupić najnowszy (lub trochę starszy) numer tygodnika za 0,79 euro. Newsweek wygląda porządnie, zwłaszcza dział „Peryskop” z kilkoma pełnoekranowymi zdjęciami. Dostępne są też wersje audio wybranych artykułów. Aplikacja ma dwie wady: działa jedynie tryb poziomy („landscape”) i zdarzają się problemy ze stabilnością (zwłaszcza, jeśli brakuje połączenia sieciowego). Poza tym – jest OK. Nowy numer ukazuje się w niedzielę, około 20.

Wprost

W przypadku magazynu Wprost twórcy aplikacji poszli nieco na łatwiznę. Treści artykułów nie są tu dostosowane do ekranu iPada – dostajemy po prostu zeskanowaną wersję danego numeru, którą możemy przeglądać, przybliżać i oddalać. W trybie pionowym („portret”) na ekranie mieści się co prawda jedna strona, ale literki są odrobinę za małe, aby wygodnie czytać. Trzeba przybliżać i przewijać. Brakuje też wersji audio. Ale Wprost jest (póki co?) za darmo, więc i tak można spróbować. Nowy numer również ukazuje się w niedzielę wieczorem.

Uważam Rze

Rzecz stosunkowo nowa (wersję elektroniczną odkryłem dopiero podczas pisania tego artykułu). Zrealizowana w sposób podobny do Wprost, więc nie ma nad czym się rozpisywać. Koszt numeru to 0,79 euro, choć świeży numer z 5 grudnia udało mi się ściągnąć za darmo – być może to prezent Mikołajkowy lub zachęta dla nowych użytkowników.

Oprócz tego dostępne jest też kilka dzienników (Rzeczpospolita, Parkiet, Dziennik Gazeta Prawna, Super Express i gazety regionalne) i miesięczników (Wysokie Obcasy Extra, Forbes, Brief, Znak, Harvard Business Review). Ponadto w AppStore znajduje się aplikacja umożliwiająca dostęp do wielu magazynów na raz – eGazety Reader.

Madera

Wyspa (a właściwie archipelag) leży jakieś 500 km na zachód od wybrzeży Afryki. Jest niezbyt duża (jakieś 50 x 20 km), ale za to bardzo górzysta. Największe miasto (w którym też mieszkaliśmy) to Funchal. Klimat ciepły (22-30 stopni Celsjusza), rośliny dość egzotyczne (dużo bananów i winogron). Dzikich zwierząt brak (oprócz miliona małych jaszczurek – więcej ich tam niż u nas mrówek). Co miłe – brak też komarów czy innych muszek. Raj niemieckich turystów-emerytów. Niestety, na Maderze nie uświadczy się naturalnych, piaszczystych plaż – brzegi są raczej skaliste, od czasu do czasu można znaleźć plażę pokrytą kamieniami (na jednej z takich plaż Atlantyk zabrał mi zresztą obrączkę).

Podróż

Wyruszyliśmy na Maderę 6 września, samolotem portugalskich linii TAP z W-wy, z jedną przesiadką w Lizbonie. Dotarliśmy dość późno (po północy). Z lotniska do Funchal jest około 20 km, żaden autobus już nie jeździł, pozostały taksówki. Nieco obawialiśmy się kosztów, ale za półgodzinna przejażdżkę zapłaciliśmy 32 €.

Hotel

Spaliśmy w Hotelu Sirius. Świetna lokalizacja, centrum Funchal, starówka. Pod hotelem jest supermarket, gdzie można się zaopatrywać w różne niezbędne rzeczy, a z drugiej strony ulicy bardzo fajna kawiarenka. I tanio – za dwuosobowy pokój płaciliśmy 29,5 €. Z czystym sumieniem mogę polecić. Jedyny minus – w nocy na ulicy pod hotelem jest dość głośno i gwarno. Jeśli ktoś lubi ciszę, być może powinien wybrać jakąś dalszą lokalizację. Po przespanej nocy udaliśmy się na posiłek.

Jedzenie

Jedliśmy głównie ryby. Są bardzo dobre i świeże – zwykle pochodzą od miejscowych rybaków. Maderskim specjałem jest espada (pałasz atlantycki). Wygląd tej rybki jest dość przerażający, jednak ma delikatne mięso i świetnie smakuje z sałatką owocową lub smażonym bananem. Do ryby ziemniaki i sałatka warzywna. Warto popić wszystko sokiem ze świeżych owoców. Wszystko to w miłej restauracji na jednej z bocznych uliczek. Średnia cena za obiad na Maderze wynosi jakieś 10-12 €.

Oddzielna kwestia to śniadania. Udało nam się znaleźć fajną kawiarnię oddaloną o jakieś 50 m od hotelu. Większość ludzi zamawiało espresso, do którego ja jakoś nie mogę się przekonać. Braliśmy więc big cafe with milk, kanapkę z tuńczykiem i na deser jakiegoś muffina. Smakowało wyśmienicie i obiecaliśmy sobie, że w Polsce też tak będziemy jedli – wszystko to bardzo proste, ale przepyszne. Zdobyte w ten sposób kalorie należało jednak jakoś spalić.

Transport

Praktycznie codziennie wyjeżdżaliśmy gdzieś poza Funchal – aby zwiedzić maderskie miasteczka lub pochodzić po górach. Zdecydowaliśmy się nie wypożyczać samochodu (ze względu na koszta i dość trudne warunki drogowe, o czym za chwilę). Zdaliśmy się więc na łaskę transportu publicznego w postaci autobusów. Doliczyłem się 3 firm: SAM (zachodnia część wyspy), Rodoeste (wschodnia część wyspy) i Horarios do Funchal (autobusy miejskie i centralna część wyspy). W Funchal nie ma dworca, jego rolę pełni długa ulica przy Marina do Funchal. Koszt przejazdu to 2-5 €, bilety kupuje się u kierowcy.

Kierowcom owych autobusów warto poświęcić kilka słów (A. nieraz do nich wzdychała). Drogi na Maderze są bardzo kręte i wąskie. Na tyle wąskie, że jeśli autobus chce skręcić, to musi wjechać na przeciwny pas. Oprócz tego, z braku miejsc parkingowych, mieszkańcy zmuszeni są parkować na jezdni, przez co droga zwęża się jeszcze bardziej. Kierowcy (zwłaszcza kierowcy autobusów) zmuszeni są więc często do wielu karkołomnych manewrów i sam fakt, że autobusy te posiadają jeszcze lusterka boczne jest godzien najwyższego uznania. Tym, co pomaga w sprawnym przemieszczaniu się po maderskich drogach jest życzliwość. Prowadzący pojazdy ustępują sobie pierwszeństwa, często się pozdrawiają i przestrzegają prędkości.

Z życzliwości kierowców korzystaliśmy również gdy kilka razy wracaliśmy do Funchal autostopem – zawsze (ok, robiliśmy to 2 razy) udawało nam się kogoś zatrzymać w ciągu 5 minut.

Chodzenie po górach

Jak już wspomniałem, cała wyspa jest bardzo górzysta. Oprócz zwykłych tras po górach dodatkową atrakcją są lewady. Lewady to kanały utworzone w celu nawadniania pól. Kanał taki ma szerokość kilkudziesięciu centymetrów, a obok niego wiedzie nieco węższa ścieżka, dzięki której rolnicy mogli je oczyszczać, itd. Często prowadzą bardzo wysoko i po bardzo stromych zboczach, czasem zaś zmieniają się na chwilę w górskie tunele.

Trasą, którą na pewno zapamiętamy jest Levada do Curral, zaczynająca się w Curral das Freiras. Znaleźliśmy jej opis w książce „Walking in Madeira” i być może już słówka „przerażający” lub „zdradliwy” powinny nam zasugerować, że nie jest to wyprawa dla nas. My jednak, z naszymi butami trekingowymi i przeciwdeszczowymi kurtkami ruszyliśmy na spotkanie z przygodą. Trasa okazała się być 5-godzinnym balansowaniem nad przepaścią, ścieżka miała czasami nie więcej niż 20 cm szerokości, miejscami bardzo mokra i śliska (z góry lał się czasem regularny strumyk) i szczerze mówiąc nie byłem pewien, czy dane mi będzie jeszcze napisać kiedyś notkę na blogu. Pod koniec trasy zdecydowaliśmy się wejść do kanału – nie dało się już iść po „parapecie”. Spacer zakończyliśmy całkowicie przemoczeni (nie wspominałem, że zaczęło padać?), czym wzbudzaliśmy wesołość kierowcy i pasażerów autobusu, którym wracaliśmy do Funchal. Przeżyliśmy – jeśli jednak w opisie jakiejś trasy jeszcze kiedyś ujrzę sformułowanie „straszliwa ekspozycja” to moja noga na takiej ścieżce więcej nie postanie.

Aha – mimo wszystko, widoki były naprawdę niesamowite. Później wybraliśmy się na „zwykłą” górską wyprawę (tzn. nie wzdłuż lewady) i widoki również zapierały dech w piersiach.

Internet

Ja wiem, że miesiąc miodowy, wakacje, itd. ale bez Internetu jednak jakoś ciężko. Wziąłem ze sobą tablet i komórkę. W hotelu było wi-fi (ale tylko obok recepcji), sieć bezprzewodowa jest też dostępna w większości restauracji i kawiarni. Aby jednak być w pełni niezależnym, zakupiłem w maderskim Vodafone kartę SIM z internetową taryfą. 20 € za jakieś 1,5 GB – myślę, że to rozsądna oferta. Oprócz tego dostałem (za darmo!) modem GSM – nie miałem jednak laptopa, więc nie był zbyt przydatny. Przydatny był natomiast dostęp do sieci – każdego dnia wieczorem lub rano planowaliśmy wyprawę, sprawdzaliśmy rozkład jazdy autobusów, itd. Później przydawało się Google Maps i tanie, internetowe połączenia telefoniczne z Polską (aby dać znać rodzinie, że jeszcze żyjemy).

Książki

Właściwie mogę polecić dwie książki:

1. Paddy Dillon, Walking in Madeira: 60 Routes on Madeira and Porto Santo
2. Matthew Hancock, The Rough Guides’ Madeira Directions

Pierwsza zawiera opis 60 tras pieszych, druga opisuje również miasta, atrakcje, itd. Oprócz tego mapy – najłatwiej kupić je już na miejscu. Książki zresztą również powinny być dostępne w księgarniach w Funchal. Ja korzystałem z ebooków.

A tak ogólnie rzecz biorąc, to było super. Skutecznie odpoczęliśmy, by w pełni sił powrócić do kraju. Na Picassie jest kilka zdjęć.

Obie książki mają dość podobną strukturę. Są zbiorem anegdot (nie zawsze wesołych) z życia fizyka, zapisanych w autobiograficznym stylu. Dowiemy się z nich więc jak Feynman dla zabawy otwierał wojskowe sejfy i jaki jest niezawodny sposób na podryw w barze. Z rzeczy poważniejszych niezwykle interesująca jest relacja z prac komisji badającej katastrofę promu kosmicznego Challenger. Feynman jako jeden z nielicznych członków komisji podszedł do sprawy systematycznie i wskazał nie tylko bezpośrednią przyczynę awarii (zrobił to na konferencji prasowej, za pomocą kawałka gumy i wody z lodem), ale też fakt, że zarząd NASA świadomie ignorował ostrzeżenia inżynierów. Kolejną ciekawą historią jest opis wyprawy do Brazylii (gdzie studenci wszystko pamiętali, ale nic nie rozumieli) i relacja z prac innej komisji — mającej na celu opiniowanie szkolnych podręczników do fizyki. W tej ostatniej anegdocie naukowiec odrzucił wszystkie podręczniki, wskazując absurd i błędy merytoryczne każdego z nich. Okazał się przy tym jedynym członkiem komisji, który rzeczywiście zajrzał do książek.

Ze wszystkich opowiadań przebija ogromna ciekawość świata, ale też bezkompromisowość i brak uznania dla autorytetów. Jeśli ktoś opowiadał bzdury, Feynman zawsze się sprzeciwiał (często gwałtownie). Nie miało przy tym znaczenia, czy owe bzdury dotyczyły fizyki i matematyki czy filozofii lub sztuki. No i zwykle miał rację. Z drugiej strony widać ogromny szacunek dla nauki, jako dla systematycznej metody (jedynej zresztą) poznawania materialnego świata. Takie spojrzenie na świat i naukę jest zaraźliwe — więc uważajcie, żeby lektura nie skończyła się jakimiś studiami doktoranckimi A w Polityce był ostatnio artykuł o Feynmanie (i m.in. o tych dwóch książkach) — warto zajrzeć.

Wpadłem na pewien pomysł. Powiedziałem [do matematyków]:
— Założę się, że jeżeli podacie mi założenia i wytłumaczycie mi twierdzenie w zrozumiałych dla mnie pojęciach, w stu przypadkach na sto potrafię wam od razu powiedzieć, czy twierdzenie jest prawdziwe.
[...]
Zawsze wygrywałem. [...] Moje zgadywanie nie było tak zupełnie wzięte z sufitu. Miałem pewną metodę, którą do dziśstosuję, kiedy ktoś stara się coś mi wytłumaczyć: krok po kroku wyobrażam sobie przykłady. Matematycy podawali przykład jakiegoś genialnego twierdzenia, którym się strasznie ekscytowali. Gdy wymieniali założenia, ja budowałem sobie konstrukcję, która je wszystkie spełniała. Gdy była mowa o zbiorze, podstawiałem sobie w głowie piłkę, gdy o zbiorach rozłącznych – dwie piłki. Potem, w miarę przybywania warunków, piłki przybierały w mojej głowie różne kolory, porastały włosami et cetera. Potem matematycy recytowali jakieś durne twierdzenie, które nie było prawdziwe dla mojej włochatej zielonej piłki, więc mówiłem: „Fałszywe!”.

iPad 2 jest przedstawicielem nowej stosunkowo nowego typu komputera – tabletu. Ok, może nie aż tak nowej, ale to właśnie urządzenia z logiem ogryzka sprawiły, że tablety stały się popularne. iPad to tabliczka trochę mniejsza niż kartka A4, której większa cześć stanowi dotykowy wyświetlacz. Obsługuje się toto jeżdżąc i stukając paluchami w ekran. Mój model ma 16 GB pamięci w której można trzymać muzykę, filmy, aplikacje, dokumenty, itd. Ma też połączenie z Internetem przez wifi i 2 kamery (z przodu i z tyłu). Bardzo lekkie – 600 gram. A co z tym można robić?Myślę, że zastosowania można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich to rzeczy, które znamy z większych komputerów: multimedia i Internet. Bez problemu sprawdzimy na iPadzie pocztę, przejrzymy WWW (jest to bardzo wygodne), obejrzymy odcinek, posłuchamy muzyki, itd. iPad nie ma klawiatury, co nie znaczy, że nie można na nim w miarę szybko pisać – cały ten tekst wklepałem na dotykowej klawiaturce. Jeśli jednak chodzi o nieco poważniejsze (nudniejsze?) zastosowania, to jest już trudniej. Nie ma tu żadnego Worda, Powerpointa, itd. Można znaleźć zamienniki, jednak wydaje mi się, że wygodniej będzie skorzystać ze zwykłego komputera.

Natomiast druga kategoria to programy, które na komputerze sprawdzają się słabo, ale są wręcz stworzone dla tabletu. Przykład: czytnik książek i prasy. iPad jest lekki, można go trzymać właśnie jak książkę lub czasopismo, a czytelny i duży ekran sprawia, że czyta się naprawdę wygodnie (o niebo lepiej niż z monitora). Już teraz mamy spory wybór: Polityka, Newsweek, Przekrój, Rzeczpospolita ukazują się w formie elektronicznej i w dodatku są tańsze od wersji papierowych. Można też zapoznać się z tytułami, których w polskich kioskach nie uświadczymy, np. świetny Wired. Od kilku lat regularnie kupuję tygodniki (zwykle Przekrój, choć ostatnio Politykę), a czytanie ich na iPadzie wydaje mi się rozwiązaniem lepszym pod każdym względem.

Nie sposób nie wspomnieć o grach. Zazwyczaj niechętna takim rozrywkom A. zakochała się w świetnej skądinąd World of Goo. Jest sporo klasyki (Settlers, Command and Conquer, Mortal Kombat 3), ale też wiele nowych tytułów, stworzonych z przeznaczeniem na iPada. Spośród nich ciekawą grupę stanowią gry planszowe – tablet do roli planszy nadaje się świetnie.

No i zdjęcia. Co tu dużo mówić – wyglądają świetnie. iPad połączony z Picasą stanowi (jak dla mnie) pełnowartościowy odpowiednik tradycyjnego albumu ze zdjęciami. Również zdjęcia we wspominanych czasopismach ogląda się bardzo przyjemnie – większość z nich można powiększyć na cały ekran. Są też specjalne aplikacje, które wyświetlają np. najciekawsze fotografie z danego dnia przygotowane przez agencję Reutera.

Aplikacji jest naprawdę dużo, dostęp do wszystkich zapewnia AppStore, dzięki któremu programy można kupować bezpośrednio z urządzenia. Warto jednak wspomnieć, że AppStore jest również jedynym źródłem aplikacji – nie ma możliwości zainstalowania jakiegokolwiek programu spoza sklepu. Co za tym idzie – każda aplikacja musi być zatwierdzona do użytku przez Apple.

Jakie są wady? Użytkownik korzystający na co dzień z komputera przyzwyczajony jest do tego, że programy potrafią ze sobą współpracować. Bierzemy to za oczywistość – używamy przeglądarki do ściągnięcia piosenki, którą później odtwarzamy w Winampie, czy z czego tam na Windowsie się teraz korzysta. W Linuksie jest to wręcz jedno z głównych założeń: wiele małych narzędzi, które można łączyć do wykonania skomplikowanego zadania. W iPadzie jest zupełnie inaczej. Każda aplikacja ma swoją własna przestrzeń i zazwyczaj nie ma możliwości wymiany plików między programami. Oznacza to więc, że jeśli chciałbym ściągnąć film ze swojego serwera, a potem go obejrzeć, to potrzebuję odtwarzacza który potrafi ściągać pliki. Moim zdaniem jest to duża wada iOS (tak nazywa się system operacyjny iPada). Są jednak korzyści takiego rozwiązania: wszystko pracuje stabilnie i nie ma możliwości, aby jeden program popsuł coś drugiemu.

Ciągle poznaję iPada i staram się wyczuć, w jakich zastosowaniach może on zastąpić laptopa, a w jakich nie. Na pewno sprawdza się jako narzędzie rozrywkowo-komunikacyjne (czy wspominałem o wideorozmowach w Skype?) Magisterki raczej na nim nie dokończę, z programowaniem też byłoby ciężko (choć jest klient SSH). Przy kolejnym kilkudniowym wyjeździe sprawdzę te przewidywania w praktyce: zostawiając laptopa i zabierając ze sobą nową zabawkę.

Lost (jak zresztą pewnie wiecie) to historia grupy rozbitków lotu Oceanic 815, którzy próbują przetrwać na pełnej tajemnic wyspie. Z czasem (w retrospekcjach) poznajemy historię każdego z bohaterów i można odnieść wrażenie, że nie trafili na wyspę przypadkowo – zwłaszcza, że ich losy przecinały się już przedtem. Wyspa okazuje się być zamieszkana i z odcinka na odcinek jedna tajemnica goni drugą. Są to tajemnicy dotyczący miejsca, w którym pasażerowie samolotu się znaleźli, ale i samych pasażerów.

Six feet under to opowieść o zakładzie pogrzebowym prowadzonym przez rodzinę Fisherów – braci Nate’a i Dave’a. Fabuła każdego odcinka luźno snuje się wokół pogrzebu konkretnej osoby lub osób, która ginie w początkowej scenie. Jest to zabieg podobny do zastosowanego w Housie – choć to Six feet… było wcześniej. Poznajemy więc rodzinę Fisherów – wymienieni bracia mają jeszcze nastoletnią siostrę Claire i matką Ruth, poznajemy ich partnerów i przyjaciół. Jest to jednak dość małe grono i rzadko się zdarza, by ktoś do niego dołączył (w przeciwieństwie do Lost gdzie znaczących bohaterów jest kilkudziesięciu).

Głównym motywem Lost są zagadki. Niewiadome piętrzą się od pierwszego odcinka, a rozwiązanie każdej z nich wymaga wprowadzenia kilku nowych. Czasem pojawia się nowa postać, która (jak mamy nadzieję) potrafi udzielić odpowiedzi, jest to jednak tylko złudzenie – zwykle podlega ona komuś stojącemu wyżej. Frustrację wynikającą z niewiedzy dzielimy razem z bohaterami, którzy również są źli, że naprawdę nie mają pojęcia czemu znaleźli się na wyspie i co powinni zrobić. Właściwie dopiero na końcu, w ostatniej serii, wszystko zaczyna się powoli wyjaśniać, układając się w pewien rodzaj wyspowej mitologii.

Wydaje mi się, że w Six feet under nie istnieje żaden główny motyw. Owszem, są wątki ciągnące się przez kilka odcinków lub przez cały serial, fabuła jednak dość naturalnie snuje się w różnych kierunkach. Co nie znaczy, że jest nudno – cały serial składa się z wielu mini-opowieści, które same w sobie są perełkami i nie pozwalają odejść od komputera (kiedyś się pisało „od telewizora” – dziwne nie?) Myślę jednak, że przedstawiane historie służą tutaj raczej do zaprezentowania bohaterów, pokazania ich od wielu różnych stron. Dzięki temu, że widzimy jak zachowują się w różnych sytuacjach (często skrajnych), możemy ich naprawdę dobrze poznać. Oczywiście, wymaga to, aby psychologia postaci była spójna (co nie znaczy, że przewidywalna) i jest to spore wyzwanie. Sądzę jednak to, że twórcy Six feet under sprostali temu wyzwaniu i uważam to za największą zaletę serialu.

Lost również składa się z wielu małych wątków. Niestety, większość z nich polega na łączeniu się w sojusze, bieganiu po dżungli między tymi samymi miejscami i biciu się nawzajem. To, że te historie powtarzają się cały czas w kółko, a zmieniają się jedynie szczegóły (skąd i dokąd biegniemy, z kim, kogo musimy powstrzymać przed kim) sprawia, że wszystkie odcinki tak naprawdę zlewają się w jedno. Sytuacja nie wygląda lepiej jeśli chodzi o psychologię postaci. Jest ona, cóż, kiepska. Bohaterowie są płytcy, każdego z nich można podsumować jednym zdaniem i zdanie to pozostanie prawdziwe przez wszystkie 6 serii. Nie pomagają tu retrospekcje z życia „przed” wyspą, ani wspomniana powtarzalność motywów. Właściwie jeśli w danym odcinku bohater A biegnie przez dżunglę, aby powstrzymać bohatera B przed zrobieniem tego czy tamtego, to A i B można by wymienić miejscami – wszystko i tak będzie się trzymać kupy.

Łatwo przewidzieć, który serial bardziej mi się podobał. Rzeczywiście, Six feet… uważam za bardzo wartościowy – do licha, skłania do myślenia lepiej niż niejedna książka. Wydaje mi się, że powieść czy film można nazwać dobrym wtedy, jeśli próbuje przedstawić spójną wizję świata i człowieka. Six feet under próbuje. Natomiast Lost jest dość przyzwoitą rozrywką, niestety – jak się zdaje – bez większej głębi (nawet, jeśli chce udawać coś innego). Oczywiście, lekka rozrywka nie jest niczym złym. Jeśli jednak za kilka lat postanowię odświeżyć sobie kilka najlepszych seriali, Six feet… będzie pośród nich, całkiem niedaleko od The Wire.

Zasada jest prosta. Płytka wyobraża straszliwą bestię z pięciorgiem oczu. Oczy co jakiś czas się zapalają – wówczas należy skorzystać z Lekkiego Działka Laserowego (LDL) i strzelić potworowi w otwartą źrenicę. Należy jednak uważać, aby nie strzelić w oko zamknięte (czyli w zgaszoną diodę). Nie należy również zbyt długo się zastanawiać – jeśli oko zapalone jest zbyt długo, przegrywamy. Filmik jak zwykle rozwieje wszelkie wątpliwości.

No i parę słów o budowie. Do tej gry nie wystarczył już polecany w poprzednich notkach Starter Kit. Zmuszony byłem dokupić 5 fotodiod (po 1 zł / szt.) i wskaźnik laserowy (5 zł na targowisku, u pana ze wschodnim akcentem). Diody wziąłem jakie były – w domu okazało się, że mają maksymalny opór około 220 kΩ. Poza tym wszelkie niezbędne części znajdziecie w polecanym zestawie. Przy każdej fotodiodzie należało zbudować dzielnik napięcia przy pomocy 10 kΩ-wego rezystora. Buzzer podłączamy przez rezystor 220 Ω. Grę rozpoczyna się strzelając laserem w dowolną diodę. Dobrze jest grać w ciemnym pomieszczeniu – silne światło (zwłaszcza słoneczne) może sprawić, że fotodiody zaczną reagować. Do ściągnięcia oczywiście program.

De-Loused… to concept-album opowiadający o niejakim Cerpinie Taxt’ie. Cerpin próbował popełnić samobójstwo zażywając dużą dawkę morfiny zmieszanej z trutką na szczury. Próba jest jednak nieudana – nasz bohater zapada w śpiączkę, podczas której doświadcza wizji. Na wiki piszą, że wizje te mają dotyczyć kondycji ludzkości i jego własnej psychiki. Mi się wydaje, że tych wizji nie da się opisać słowami (gdyby się dało, to czemu miałby służyć album?). Po tygodniu Cerpin się budzi i stwierdza, że po tym, czego doświadczył, dalsze życie nie ma sensu. Historia jest niejakim hołdem dla przyjaciela zespołu – Julio Venegas – który zmarł w podobnych okolicznościach, jak Cerpin.

Płyta w swojej formie (zwłaszcza w tekstach) dotyka tematu, który mnie zawsze fascynował: gdzie jest granica między przeżyciami, o których można opowiedzieć, a tymi, które są już niewyrażalne? Cerpin musiał pójść daleko za tę granicę, skoro nie chciał już żyć w świecie dającym się logicznie opisać. Myślę, że teksty mówią, a przynajmniej próbują mówić, właśnie o tym. Cedric, wokalista TMV, śpiewa po angielsku, wtrącając od czasu do czasu hiszpańskie frazy, jednak rzadko kiedy są to zrozumiałe słowa. A z drugiej strony – nie trzeba i chyba nie należy starać się ich zrozumieć. Jeśli akceptuję gdzieś „przekaz świadomości”, to właśnie na tej płycie (no i czasem u Dukaja, ale to inna bajka). Głos staje się tu pierwszoplanowym instrumentem, a wokalista jest prawdziwym wirtuozem. Owszem, zdarza się usłyszeć zrozumiałe wołanie now I’m lost, ale chwilę potem mamy Exoskeletal junction at the railroad delayed.

No i muzyka. Jest znakomita. Po pierwsze – rytm i szybkość. Poniżej najbardziej znany utwór z tej płyty i już od jego pierwszy sekund słychać, że nie ma tu czasu na nudę (nie nudzi się też na pewno perkusista).

Po drugie – melodia. Mimo wielkiego czadu daje się tu znaleźć (zwłaszcza w refrenach) motywy, które po prostu wchodzą do głowy i nie chcą z niej wyjść. Refren Roulette dares to chyba najczęściej gwizdana przeze mnie melodia (ku utrapieniu A.) Po trzecie – złożoność. Każdy utwór jest jak mała symfonia, podział na zwrotki i refren zdaje się zbyt nudny dla TMV, nie są rzadkością kilkuminutowe solówki i dygresje (w muzyce pewnie nazywa się to inaczej) – najlepszym przykładem jest ostatni utwór, zamykający opowieść: Take the Veil Cerpin Taxt.

Zarówno melodię jak i złożoność doskonale słychać na coverach – na YouTubie jest kilka świetnych coverów wykonywanych na pianinie. Być może końcówka ostatniego zdania brzmi dziwnie, ale posłuchajcie sami (a później odpocznijcie chwilę i puśćcie sobie oryginał):

]]> http://newton.net.pl/2011/02/de-loused-in-the-comatorium/feed/ 0 http://newton.net.pl/2011/01/zegar-binarny/ http://newton.net.pl/2011/01/zegar-binarny/#comments Sat, 22 Jan 2011 19:59:42 +0000 Newton http://newton.net.pl/?p=533 Kolejna zabawka z migającymi diodami – tym razem jest to zegar binarny. Światełek jest już 17 i są w różnych kolorach. O tym jak odczytać godzinę z takiego urządzenia opowiadam na filmie.

Jeśli ktoś jest zainteresowany szczegółami technicznymi, to są one podobne do poprzednich projektów – 8 diod podłączonych do rejestru przesuwnego, a reszta do wyjść cyfrowych Arduino. Płytka nie posiada niestety żadnego wewnętrznego zegara, dlatego czas trzeba brać z PC-ta. Żadna dioda nie jest w 100% zgaszona – te prezentujące „0″ świecą po prostu nieco ciemniej, żeby można było łatwo policzyć sobie godzinę w nocy. Efekt ten uzyskałem poprzez bardzo szybkie błyskanie – oko wychwytuje mruganie o wysokiej częstotliwości jako nieco przygaszone światło. Dostępny jest kod aplikacji Arduino (wymaga biblioteki Time) i skryptu w Ruby udostępniającego płytce czas (trzeba uruchomić na PC, po zainstalowaniu gema serialport).